Wieprze

by maciej

Ucz się pobożności: możliwe, że kędzior, którym akurat się bawisz roztargnionymi palcami, ręka, której kości niedbale ściskasz, nóż do rozcinania papieru, który leży na stole w jakimś gabinecie, sandał, który się poniewiera przed sofą, będzie kiedyś przedmiotem kultu, relikwią. Święta Genowefa także czesała się grzebieniem, święty Augustyn także ściągał wieczorem buty, święty Franciszek też co jakiś czas kazał ścinać sobie włosy, a ludzie przechodzili obojętnie obok niego i obok przedmiotów, których używał. Proces przeobrażania się rzeczy w relikwie jest aktem w najwyższym stopniu tajemniczym. To, iż większość ludzi zamieni się w wieprze, nie pozwala ci zapomnieć, że święci także zaczynali jako ludzie. Niewiarygodnie, lecz prawdziwe.

[Sándor Márai, „Relikwie”, {w:} „Niebo i ziemia”, przeł. Feliks Netz, Spółdzielnia Wydawnicza Czytelnik, wyd. I, Warszawa 2011, s. 45-46.]

Advertisements