Łukasz Turek, mój wydawca (pozdrowienia dla niego!), informował mnie w piątek (20 stycznia 2012 r.), że właśnie odebrał z drukarni zestaw pięknie oprawionych moich książek.
Dla mnie premiera Mojego życie z Dżejmsem miała miejsce dziś, gdy kurier wczesnym porankiem przyniósł mi do biura ciężką paczkę, w której znajdował się Dżejms. Na szczęście nie taki prawdziwy, nie taki żywy, a drukowany, zadrukowany. Trochę trwała produkcja tej książki. Miała być już w ubiegłym roku. Nie udało się, jest w tym. Najważniejsze, że jest.
Nie wiem, czy książkę będzie można kupić w jakiejś księgarni. Aktualnie można ją zamówić przez internet. Na stronie Wydawnictwa Ważka wciąż trwa przedsprzedaż – cena książki 22 zło (kwota podana z ceną za przesyłkę, sic!).
Jeśli ktoś nadal nie jest pewien, czy kupić Dżejmsa, to polecam przeczytać kilka przykładowych opowiadań na stronie Fundacji-Karpowicz, klikając :tu:

Kilka słów z Posłowia:
Większość sytuacji opisanych w książce, zdarzyła się naprawdę. Żadna z osób, występujących w książce nie została przeze mnie wymyślona.
Książka ukazała się dzięki pomocy i wsparciu kilku osób. Chciałbym w tym miejscu bardzo serdecznie podziękować tym osobom. Wszystkim razem i każdemu z osobna. Magdzie za współudział. Kirze oraz Maciejowi za ilustracje. Natalii oraz Dorocie za cierpliwość i zaangażowanie. Piotrowi za okładkę. Marcinowi za iskrę. Łukaszowi za wiarę. Marcie, Edwardowi, Jackowi, Krzysztofowi oraz Tomaszowi za premierowe teksty.

Wydawnictwo Ważka zapowiada, że zbiór moich opowiadań, noszących tytuł Moje życie z Dżejmsem, ukaże się drukiem jeszcze w styczniu.

Dokładnie 20 stycznia książka ma mieć swoją premierę. Donosi o tym portal Gildia Literatury. A w sklepie Gildii już można zamówić całe Moje życie z Dżejmsem za 22,50 zło.
To jest bardzo miła, dla mnie, wiadomość. To bardzo ładnie się składa, bo początek roku i od razu książka.
Kilka dodatkowych informacji o książce (plus: okładka, dwie ilustracje Kiry, dwie Macieja) zamieszczonych zostało na Alei Komiksu.

- – - – -

Pani Kocikowa

Nagle okazuje się, że mam uczulenie na kocią sierść.
Słyszałem o tym, że można mieć uczulenie na sierść kotów kastratów. Nawet spotkałem taką dziewczynę, która nie mogła spać z Dżejmsem w jednym pokoju, dlatego spała w pokoju Greckiego.
Wychodzi na to, że mam uczulenie na sierść wysterylizowanych kotek. Wiem, że z uczuleniami można walczyć, Heniu, który miał uczulenie na Dżejmsa, nauczył mnie. Dlatego kupiłem w aptece na 27 grudnia wapno o smaku czarnej porzeczki – jest obrzydliwe. Podjadam tabletki Allertec. Non stop wietrzę mieszkanie, jedynie jak wychodzę z domu, to zamykam okno.
A teraz słyszę, że ktoś stoi pod oknem i gada z Dżejmsem. Kobiecy głos mówi: „Lepiej nie wyskakuj tędy, bo tu są same niebezpieczne samochody”. On jej coś odpowiada głębokim miauknięciem. „Nie masz racji” – twardo odpowiada kobieta. Wstaję od biurka i podchodzę do okna, by sprawdzić z kim gada Dżejms. Kiedyś sam – przez domofon – rozmawiałem z tym głosem. Pod oknem stoi pani Kocikowa (tak nazywają tę starą, lekko zdziwaczałą kobietę, chłopcy z placu Katedralnego, ale tego dowiedziałem się kilka dni później), trzyma dłonie w kieszeniach ortalionowego płaszcza, choć jest ciepło i świeci słońce. Na głowie ma burzę siwych włosów. Jest drobna, zasuszona. Wciąż przegaduje się z Dżejmsem, a do mnie się uśmiecha. „Ostatecznie, to twoja decyzja” – mówi do niego na odchodnym.

rys. Maciej Czapiewski

„Zresztą od kilku dni wszystko wokół mnie powtarza się z uderzającą intensywnością. (…), i kiedy znów zdecydowałem się działać, nie przychodzi mi do głowy nic mądrzejszego nad powtórkę dawnego przeżycia. (Piszę »przeżycia«, ponieważ nie znajduję lepszego określenia; w ogóle ze zdziwieniem obserwuję, jak trudno jest coś opisać. O wiele trudniej, niż opowiedzieć. Piszę powoli, z trudem, jakbym się jąkał, minuty mijają, nim sformułuje jedno zdanie. Śmiechu warta jest pewność siebie i łatwość, z jaką przed dwudziestu ośmiu laty karbowałem w tym zeszycie swoje myśli; szybko, bez skrupułów, jak ktoś, kto żyje z pisania)”.

[Sándor Márai, „Pierwsza miłość”, przeł. Feliks Netz, Spółdzielnia Wydawnicza Czytelnik, wyd. I, Warszawa 2007, str. 7.]

Tak. Lubię jeździć pociągiem i lubię patrzeć przez okno. Od tych widoków jest mi tak błogo, że zwykle usypiam. Gdy jechałem do Pragi miałem sen.
Widziałem orła na budynku Dworca Głównego, widziałem jak budzą się jego oczy i wysuwają pazury… i jak trzyma to nasze kolejarskie koło, a ja czułem, że w szponach trzyma cały mój świat. Widziałem, jak wzlatuje i wznosi się wysoko w niebo. A potem widziałem jego oczami, wiedziałem, że to ja jestem orłem. Myślę, że najpiękniejsze sny, to te o lataniu. Krążyłem nad miastem, widziałem płynącą zakolami rzekę, zamek, most, chmury, słyszałem ptaki i auta – i nagle w dole dostrzegłem dworzec. Ten nasz najpiękniejszy dworzec, który podziwiali Dvořák i Masaryk, dworzec, co z góry wygląda jak pęknięte serce, z którego uciekają żyły. I lekko mi serce ścisnęło. Widziałem, jak na stację wjeżdża pociąg. Zniżyłem się nad nim i dostrzegłem sam siebie, jak śpię w przedziale, w niebieskiej marynarce z plamą na łokciu.
Nagle obudziłem się i zobaczyłem, że ktoś mi ukradł torbę. Zajezdnia.

[cytat za: Jaroslav Rudiš (scenariusz), Jaromír 99 {pseud.} (rysunki), „Alois Nebel #2: Dworzec główny”, przeł. Michał Słomka, Zin Zin Press, Poznań 2007, str. 24-34.]

- – -

{cytat z listu}

„(…)czy na moich oczach przybierze postać Sir Death, czyli Kawalera Śmierci, czy może poprzestanie na byciu Sir Blow, Kawalerem Ciosem, a może Sir Wound, Kawalerem Raną, albo Sir Thrashing – tak czy owak był już na pewno Sir Punishment, Kawalerem Karą – żadne z tych wcieleń bliskiej nam osoby nie byłoby przyjemnym odkryciem, tym bardziej nie było przyjemne oglądanie takich jej wyczynów; jednakże oglądanie od dawna przemocy na ekranach i to, że każdemu ciosowi pięścią i każdemu kopniakowi towarzyszy wtedy dźwięk jak grzmot bez błyskawicy albo jak wybuch dynamitu, albo jak huk walącego się budynku, kazało nam uwierzyć, że przemoc jest czymś nieistotnym, gdy tymczasem natura przemocy nigdy nie jest nieistotna i asystowanie przemocy na żywo, postrzeganie z bliska jej przejawów, dostrzeganie jej fizycznie, z drżeniem serca, wyczuwanie pojawiającej się woni potu tego, kto wpada w furię i robi użytek z mięśni, i tego, kto się kuli i boi, słuchanie trzasku wyskakującej ze stawu kości i chrzęstu łamanej kości policzkowej, i rozrywanego ciała, patrzenie na bryzgającą krew, wszystko to nie tyle wzbudza przerażenie, ile sprawia, że każdy normalny człowiek czuje się chory, z wyjątkiem sadystów i ludzi do tego nawykłych, którzy żyją z tym na co dzień bądź mają z tym do czynienia w krótkich odstępstwach czasu, i rzecz jasna tych, którzy zajmują się tym zawodowo”.

[Javier Marías, „Twoja twarz jutro: Taniec i sen”, przeł. Ewa Zaleska, Wydawnictwo Sonia Draga Sp. z o.o., wyd. I, Katowice 2011, str. 283.]

„Uzyskałem możliwość uczestniczenia w głównym nurcie muzyki pop i produkowania gumy Chiclets, a także pomagania w przekonywaniu czternastolatków, że wygląd i charakter produktów Apple Computers jest oznaką zaangażowania Apple Computers w polepszenie świata. Bo polepszanie świata jest fajne, nie? A Apple Computers z pewnością jest dużo bardziej zaangażowany w polepszanie świata, bo iPody wyglądają dużo fajniej niż inne odtwarzacze MP3 i dlatego też są dużo droższe i niekompatybilne z oprogramowaniem innych firm, bo… cóż, prawdę mówiąc, to w zasadzie nie jest do końca jasne, dlaczego w tym lepszym świecie najfajniejsze produkty muszą przynosić najbardziej nieprzyzwoite dochody garstce mieszkańców najlepszego świata. Może w tym miejscu należy popatrzeć na to z szerszej perspektywy i zobaczyć, że już sama możliwość posiadania własnego iPoda polepsza świat. (…) Oni pozostawiają jednostce prawo decydowania, jak ma wyglądać lepszy świat. (…) Moim zdaniem iPod to prawdziwa twarz polityki republikańskiej i jestem za tym, żeby przemysł muzyczny naprawę zrobił krok do przodu i stał się bardziej aktywy politycznie, z dumą mówiąc głośno: w naszej branży produkcji gumy Chiclets nie chodzi o sprawiedliwość społeczną, nie chodzi nam o dokładne czy obiektywnie wiarygodne informacje (…). Chodzi nam o przekonanie dziesięciolatków, żeby wydawali dwadzieścia pięć dolarów na fajne silikonowe futeraliki na iPody, których wyprodukowanie kosztuje koncesjonowaną filię Apple Computers trzydzieści dziewięć centów”.

[Jonathan Franzen, „Wolność”, przeł. Witold Kurylak, Wydawnictwo Sonia Draga, wyd. I, Katowice 2011, str. 222-223.]

„Na lewo od fotela, obok lampy, znajduje się mały stolik zawalony czasopismami – zwyczajnymi czasopismami, jakie czytają przyzwoici ludzie. Jesteśmy przecież przyzwoitymi ludźmi, w mniejszym lub większym stopniu. Wyobrażam sobie, że właśnie w tej chwili Amanda przerzuca strony czasopisma, od czasu do czasu zatrzymując wzrok na jakimś zdjęciu albo rysunku.
Dwa dni wcześniej, po południu, Amanda powiedziała do mnie:
– Nie mogę już czytać książek. Kto w ogóle ma na to czas? – Nazajutrz po wyjeździe Olivera siedzieliśmy w kafejce w przemysłowej części miasta. – Kto jeszcze czyta? Ty czytasz? – Pokręciłem przecząco głową. – Ktoś musi przecież czytać. Popatrz na te wszystkie książki na wystawach księgarń. No i są jeszcze te kluby. Widocznie ktoś czyta – powiedziała. – Tylko kto? Nie znam nikogo, kto by czytał”.

[Raymond Carver, „Menudo”, {w:} „Słoń”, przeł. Hanna Pustuła-Lewicka, Czuły Barbarzyńca Press, Warszawa 2011, s. 57-58.]